Μυαλά κουβάρια
(10 comments)
Ξημερώνουν κάτι αναθεματισμένες μέρες που έχουν το...
Στο δια ταύτα...
(3 comments)
Είναι φορές που πιστεύεις πως έχεις προετοιμαστεί...
Ο δικός μου Άγιος...
(23 comments)
Δεν είχε εργοστάσιο παιχνιδιών όμως μπορούσε να...
Εκείνα τα "διαμαντάκια"...
(11 comments)
...Και μέσα όλο σ΄αυτό το χαμό και το βούρκο...
Σαν όνειρο...!
(20 comments)
"... Να ακούσω πρωί-πρωί τις κουβέντες και τις...
Γιορτινή μέρα σήμερα!
(9 comments)
Κι είμαστε στην καρδιά του Ταϋγέτου... Ήρθαμε για...
Χρόνια σου πολλά καμάρι μας!
(9 comments)
Χμμμ... Αυτά είναι κάτι μαγικά βαλιτσάκια που μόνο...
Το καραβάκι
(17 comments)
Λίγο χαρτί και μπόλικο χρώμα φτάνει για να...
Εκπληκτικά δέντρα!
ερη: φανταστικες εικονες !!!! σας ευχαριστω για την τοση ομορφια που...
Μυαλά κουβάρια
Λυγερή : * Ευχαριστώ Άννα! :) καλή δύναμη σε όλους όσους την έχουν ανάγκη...
Μυαλά κουβάρια
Γιώτα a: Στον ίδιο δρόμο είμαστε πολλοί Λυγερή μου :) Λίγο γαργαλητό στα...
Μυαλά κουβάρια
maria : Και τί δε θά δινα για ν αλλάξω αυτόν τον κόσμο,που στριμώχνει τα...
Μυαλά κουβάρια
Αννα Αννουλα: Καλες δυναμεις Λυγερη. Εχουμε ακομα δρομο....
Δυο πράγματα είναι άπειρα: Το Σύμπαν και η ανθρώπινη Βλακεία. Και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το πρώτο.
Ξημερώνουν κάτι αναθεματισμένες μέρες που έχουν το πλεονέκτημα να έχουν πάντα τον ατελείωτο...
Σέρνονται από νωρίς για να ξανάρθουν ολόιδιες την επομένη...
Κι η νύχτα που μεσολαβεί δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αναμονή...
Η μία διαδέχεται την άλλη και στον επόμενο τόνο...
Φθορά.
Και κάπου εκεί ανάμεσά τους είναι πάντα αυτό το κάτι που συνεχίζει να σου διαβρώνει το μυαλό και το είναι, στα ροκανίζει πιθαμή προς πιθαμή, κάτι που μπορεί να διορθωθεί αλλά ποτέ δε διορθώνεται και πράγματα που θέλεις να αλλάξουν και που δεν είναι μόνο στο χέρι σου να αλλάξουν...
Κι αναθεματίζεις ολημερίς κι οληνυχτίς και εύχεσαι...
Για αλλαγές...?!
Για μεγαλύτερες αντοχές...?!
Ούτε και ΄συ ξέρεις...!
Και ψάχνεις απεγνωσμένα στιγμές αποφόρτισης και ηρεμίας, ρημάδες ανύπαρκτες στιγμές που έχουν ξεχάσει κατά που πέφτει ο δρόμος σου...
Είναι φορές που πιστεύεις πως έχεις προετοιμαστεί καλά και πως μπορείς να διαχειριστείς μέσα σου ακόμα περισσότερα, αλλά να που όταν έρχεσαι στο δια ταύτα βάζεις την ουρά στα σκέλια και σωπαίνεις...
Και μεσ΄τη βουβαμάρα σου δεν ξέρεις από που να το πιάσεις να το συνεφέρεις...
Και το παλεύεις από ΄δω το παλεύεις από ΄κει και τελικά διαπιστώνεις ότι η μόνη λύση είναι...
Να το συνηθίσεις...
Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα και δε γίνεται αλλιώς...
Σκας και κολυμπάς.
Και σε κάθε σου κίνηση ανυπομονείς να έρθεις πιο κοντά στο σημείο...
Εκκίνησης...( ! )
Και ξέρεις από την αρχή ότι έχει πολύ ψωμί ακόμα η ιστορία...
Κι ο χρόνος...
Ο μόνος φίλος και εχθρός μαζί...
Δεν είχε εργοστάσιο παιχνιδιών όμως μπορούσε να φτιάξει ότι ονειρευόμουν με τα χέρια του...
Ήταν απίστευτο... Όταν πήγαινα στο μαγαζί, άφηνε όποια δουλειά έκανε, έπαιρνε ένα κομμάτι ξύλο και μου έλεγε "τι θέλεις να φτιάξω;"...
Και μου το έφτιαχνε...
Και γύριζα σπίτι όλο χαρα κι άρχιζα το παιχνίδι...
Και την επομένη τα πάλι τα ίδια...
Ίσως 30 χρόνια μετά κάπου να έχω ακόμα εκείνες τις καρεκλίτσες που έφτιαχνε για τις κουκλίτσες μου...
Ακόμα και πέρυσι μου έφτιαξε μια ξύλινη σβούρα...
{...}
Μεγάλωσε πια...
Κι εδώ και μερικά χρόνια παραχώρησε τη θέση του...
Σ΄ έναν άλλο... Νεότερο...
Και κάθε χρόνος που περνάει γίνεται πιο όμορφος...
Και το δώρο που μου έκανε Αυτός ήταν όλα όσα είχα ονειρευτεί...!
Εύχομαι σε όλους Υγεία, Αγάπη, Χαρά και κάθε Καλό!
Χρόνια Πολλά & Καλή Χρονιά!!!
...Και μέσα όλο σ΄αυτό το χαμό και το βούρκο γυρίζεις το βλέμμα σου και βλέπεις δυο μάτια να λάμπουν από χαρά και εύχεσαι να λάμπουν όχι για μία αλλά για δυο ζωές...!
Και λάμπει και η ψυχή σου μαζί...!
Και λές "δε μπορεί; κάτι καλό θα προκύψει...! τόση ομορφιά τόσο κοντά σου, δίπλα σου, στην αγκαλιά σου... Αυτή η αγνή επιρροή... Δε μπορεί... Κάτι καλό θα προκύψει στην πορεία σου... Δε μπορεί ...!"
Αφιερωμένο
Όλες του κόσμου οι Κυριακές
λάμπουν στο πρόσωπό σου...
Τι χρώματα, τι μουσικές
μες στο χαμογελό σου!
Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,
είσαι ο ίδιος ο Χριστός,
ένας Χριστός της γειτονιάς,
που ξέρει τι θα πει χιονιάς...
Τι όμορφο να σ'αγαπώ
και να σε καρτεράω,
να σου γλυκαίνω τον καημό,
να σε παρηγοράω
Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,
είσαι ο ίδιος ο Χριστός,
ένας Χριστός της γειτονιάς,
που ξέρει τι θα πει χιονιάς...
Και τώρα στα δικά μας. Στα ολόδικά μας. Έσπασαν οι κaθρέφτες αυτές τις ημέρες.... Το χαμόγελο είναι μέχρι τα αυτιά, το στόμα δε σταματάει να μιλάει και έχουμε χάσει τον ύπνο μας και όχι μόνο...! 
Χιχιχι! 
Αμέ!
Και η χαρά δεν περιγράφεται με λέξεις!
Και κάπου εκεί γυρίζεις πίσω δεκαετίες (μπόλικες, οκ!)...
Σε ΄κείνα τα δικά σου σκουλαρίκια... Tότε που σε πήρε η μάνα σου / πατέρας σου από το χέρι και περπατήσατε μαζί στην πόλη για να σου τρυπήσει τα αυτιά σου... Κι όταν πόνεσες λιγάκι από το τσίμπημα, πόνεσε και χαμογέλασε κρατώντας σου το χεράκι... Και ξετρελλάθηκες όταν σε έβαλε στον καθρέφτη μπροστά και δεν μπορούσες να συγκρατηθείς από τη χαρά σου... Και το χαμόγελό σου τα θάμπωσε... Και τότε ήταν που τα ξέχασες όλα... Και την αγωνία σου και τον πόνο σου... Και καμάρωνες...!
Ναι, έτσι ήταν!
Σ΄εκείνα τα ξένοιαστα κι εξίσου σημαντικά όσο όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς...! αυτά που τα θυμάσε μια ζωή ολόκληρη, που χτύπαγε η καρδιά σαν ταμπούρλο, που χόρευες τρεις μέρες και δεν κοιμόσουν όλη νύχτα από τη χαρά σου και που ήθελες να τα δείξεις σε όλο τον κόσμο! ναι ήταν εκείνα τα πρώτα, τα ψεύτικα που για ΄σένα ήταν διαμάντια!
Naι έτσι ήταν... Κι ακόμα έτσι είναι...!
Καλημέρα, Καλή Κυριακή! 
"... Να ακούσω πρωί-πρωί τις κουβέντες και τις φωνές των παιδιών, που τρέχουν στην κατηφόρα της γειτονιάς μας, αγουροξυπνημένα και φορτωμένα με τις τσάντες τους για το σχολείο...!
... Να στρέψω το βλέμμα μου σε ΄σένα και να σ΄ ονειρευτώ με μάτια ανοιχτά...
Να δω πως τρέχεις και ΄συ στην κατηφόρα με τ΄ άλλα τα παιδιά μαζί...!"
Κάποτε σε μια... Όμορφη Καλημέρα! ... Άνοιξα τις μπαλκονόπορτες το πρωί, άκουσα φωνούλες, κοίταξα στο δρόμο και ταξίδεψα... Ήσουν περίπου 9 μηνών τότε...
{...}
Δώρο από τη θεία Κατερίνα
Όμορφο παιδάκι!
Και με αγκαλιάδει!
Θτο θχολείο μου...!"
Καλημέρα & Καλή εβδομάδα!
Κι είμαστε στην καρδιά του Ταϋγέτου...
Ήρθαμε για να γιορτάσουμε μαζί με τον μπαμπά μας, ο οποίος αυτές τις ημέρες δουλεύει πιο μακριά, σ΄ ένα πανέμορφο χωριό στη Λακωνία!
Σε όλους όσους γιορτάζουν σήμερα εύχομαι ό,τι καλύτερο!
Αφιερωμένο...
Σε αγαπώ πολύ!
Χρόνια πολλά!
Χμμμ...
Αυτά είναι κάτι μαγικά βαλιτσάκια που μόνο τα παιδικά χεράκια μπορούν να χειριστούν τα παντοδύναμα εργαλεία τους...
Και με μπόλικη μαεστρία και φαντασία τις προηγούμενες ημέρες το Φιλάκι έφτιαξε τις προσκλήσεις του...
Για να τις μοιράσει και να έρθουν όλοι οι αγαπημένοι μας άνθρωποι και να της ευχηθούν διότι...
Σαν και σήμερα πριν από 4 χρόνια...
Στην καρδιά της νύχτας μέσα στο καλοκαίρι...
Ένα μικρό σπίτι εκεί στο νότο...
Γέμισε ΕΥΤΥΧΙΑ!
ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΘΗΣΑΥΡΕ ΜΑΣ!
ΝΑ ΄ΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑ!
Σ΄ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ!
Λίγο χαρτί και μπόλικο χρώμα φτάνει για να ταξιδέψει στις μακρινές θάλασσες του ονείρου και να το καραβάκι μας που έτοιμο να σαλπάρει στα ανοιχτά γεμάτο ήλιο κι ουρανό!
Καραβάκι φτιαγμένο από μια μικρή νεράιδα με δυο άξια χεράκια που βλέπει τη ζωή όπως θα έπρεπε να είναι...!
Είθε να πάντα καθαρός ο ουρανός του και ήσυχες οι θάλασσές του!
Καλημέρα και καλή εβδομάδα!
Κυριακή απογευματάκι στον κήπο του σχολείου...
Ένας κήπος γεμάτος χρώματα!
Τα πάντα γύρω γεμάτα ζωντάνια...
Γεμάτα ήχους και φωνούλες!
Ήμασταν όλοι εκεί στην αποχαιρετιστήρια γιορτούλα των "μικρών μαθητών" για τη σχολική χρονιά που τελειώνει...
Άλλα ντροπαλά κι άλλα πιο ζωηρά, μας υπενθύμησαν για ακόμα μία φορά ότι τη ζωή την κοιτάς κατάματα και με χαμόγελο!
Ήταν όλα υπέροχα!
Και κάπως έτσι ειπώθηκε το "αντίο" στο μικρό σχολείο...
Καλημέρα & Καλή εβδομάδα!
Μια ζωγραφιά γεμάτη χρώμα και αγάπη για το μπαμπά που γιορτάζει (και) σήμερα!
Η εγγραφή σήμερα είναι αφιερωμένη εξαιρετικά στους μπαμπάδες της νέας εποχής, που έσπασαν το στερεότυπο του αυστηρού, επικριτικού και απόμακρου πατέρα και στηρίζουν τα παιδιά τους με τρυφερότητα, στοργή και συναισθηματική γενναιοδωρία!
Χρόνια πολλά!!!
Σιωπή...
Πόσο ανυπόφορη είναι αυτή η σιωπή...
Εκκωφαντική...
Η κουκίδα του ονείρου σβήνει και μετά σιωπή.
Τα δάκρυα τρέχουν αλλά κάποια στιγμή στεγνώνουν και ξεθωριάζουν κι αυτά όπως ξεθώριασε και το όνειρο.
Κι απομένεις να αναρωτιέσαι γιατί, ποιο το νόημα...
Ουρλιάζει η ψυχή σου...
ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ... ΚΑΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ...!
Αλλά απάντηση πουθενά...
Ούτε καν μέσα σου...
[...]
Πάει "πέρασε" κι αυτό.
Έφυγε μακριά μα είναι ακόμα εδώ.
Και θα είναι πάντα για να μας θυμίζει ότι σημασία έχει η ουσία της ζωής...
Ό,τι χρώμα κι αν έχει...
Περνά ο καιρός και ΄συ παλεύεις για τα καθημερινά.
Αγωνίζεσαι...
Ονειρεύεσαι...
Προσγειώνεσαι...
Σκέφτεσαι το αύριο, που θα είσαι, πως θα είσαι, τι θα κάνεις, πόσα θα μπορείς να προσφέρεις.
Κι έρχεται μια στιγμή, που μια τόσο δα κουκιδίτσα σε κάνει να αφήσεις πίσω τις ανασφάλειες που σου φορτώνει η καθημερινή σου ζωή και σου δείχνει ξανά πως πρέπει να είναι το μέλλον που ονειρεύεσαι...!
Είναι εκεί και πάλλεται όλο ζωή, για να σου θυμίζει πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο...!
Πως κάτι τόσο μικρό κι "ασήμαντο" κρύβει μέσα του τόση δύναμη για ζωή και δημιουργία!
Να σου θυμίζει την ουσία της ζωής σου, των θέλω σου, των ονείρων σου και να σου δίνει δύναμη και αισιοδοξία!
Έρχεται Πάσχα κι εύχομαι οι Άγιες μέρες Του να φέρουν στον καθένα όλα όσα επιθυμεί από καρδιάς!
Καλημέρα!
Μπαίνοντας μέσα από την πύλη της Μονεμβασιάς νιώθεις πως ο χρόνος γυρίζει πίσω στο παρελθόν...
Μαγεύεσαι από την ομορφιά και την αρμονία του τόπου και δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις...
Τα λιθόστρωτα στενά σοκάκια...
Τα επιβλητικά κτίρια με τις καμάρες...
Το απέραντο γαλάζιο που καθρεφτίζει σε κάθε στάλα του τον ήλιο...
Ή ότι μοιράζεσαι όλα αυτά, μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάς...!
Ω ναι...!
πήραμε και το φιλάκι μας μαζί...
Ω ναι...!
Μας έβγαζε συχνά πυκνά την ψυχή ανάποδα κι επανερχόμασταν στην πραγματικότητα με συνοπτικές διαδικασίες, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.
Και ύστερα ψάχναμε πάλι να βρούμε που ζούσαν οι πριγκίπισσες και οι ιππότες που πάλευαν με τους κακούς δράκους...
Καλημέρα & Καλή εβδομάδα!
Πολλές συμπερφορές και καταστάσεις που για άλλους θεωρούνται δεδομένες για ΄σένα είναι τουλάχιστον αδιανόητες.
Ψάχνεις για τη χρυσή τομή αλλά την ψάχνεις μόνη σου, διότι για την πλειοψηφία δεν υπάρχει λόγος, οπότε τα παρατάς...
Το δείχνεις μία...
Το δείχνεις δύο...
Το δείχνεις τρεις και δεκατρείς.
Το δείχνεις τόσο πολύ πια, που όλο σου το είναι έχει υποστεί αλλοίωση.
Υπομένεις...
Αναμένεις...
Και περιμένεις εδώ και κάτι χρόνια μπας και φιλοτιμηθεί κανείς και κάνει μισό (όχι παραπάνω) βήμα πίσω, να πάρεις μιαν ανάσα μη σκάσεις...
Και παίρνεις απ΄τα τρία το μακρύτερο, να ΄χεις να πορεύεσαι.
Το λες...
Το φωνάζεις...
Ξελαρυγγιάζεσαι...
Αλλά και πάλι δεν τρέχει κάστανο.
Και συνεχίζεις να πορεύεσαι με τα κεκτημένα...
[...]
Καλό βράδυ!
Είναι απίστευτη η δύναμη και το κουράγιο των παιδιών...
Είναι απίστευτος κι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα δύσκολα...
Τα πραγματικά δύσκολα...
Τον πόνο.
Τα παιδιά είναι οι αληθινοί και οι πραγματικοί μαχητές...
Κι εσύ απλά θεατής...
Όσα κι αν κάνεις, όσο και να το παλεύεις στην τελική είσαι απλά θεατής...
Πονάς διπλά και σωπαίνεις.
Σφίγγεις τα δόντια, χαμογελάς και το μόνο που εύχεσαι είναι να αλλάξουν οι ρόλοι στο δεκαπλό...
[.....]
Πάει πέρασε κι αυτό...
Και μας έμαθε για άλλη μια φορά ότι τα δύσκολα τα αντιμετωπίζεις παλικαρίσια.
Όπως ακριβώς δηλαδή τα αντιμετωπίζει και τα ξεπερνά ένα μικρό παιδάκι..!
Καλημέρα & Καλό Σ/Κ!
Πριν από 9 χρόνια...
Εκεί, στο "Μεγάλο Χωριό"...
Θυμάσε...;
Ταξιδεύαμε για ώρες και οι δυο...
Από διαφορετικές αφετηρίες...
Μακρινές...
Συναντηθήκαμε...
Και να που καταλήξαμε τελικά να έχουμε κοινό προορισμό...!
Σ΄ευχαριστώ...!
.... Ακόμα θυμάμαι που χαθήκαμε σε εκείνα τα δρομάκια...!
Εκεί που πας να ξεμυτίσεις τρως μια φάπα και επανέρχεσαι στα πρώτινά σου.
Εκεί που πας να κάνεις κάτι καλύτερο και έχεις υπολογίσει τα πάντα ξεπετάγονται χίλιαδυο σκατολοΐδια που ούτε που φανταζόσουν πως θα τα βρεις μπροστά σου.
Ειδικά τέτοιες ώρες.
Ρίχνεις σιχτήρια και αναθεματισμούς και ό,τι άλλο κατεβάσει η γκλάβα σου, αφού δεν υπάρχει και τίποτα άλλο να κάνεις προς το παρόν...
Και περιμένεις να δεις τι θα ρημαδογίνει μπας και καταφέρεις να τα φέρεις βόλτα όσο πιο ανώδυνα γίνεται, γιατί κάτι σου λέει ότι την καβαλίκεψες άγρια!
Κι εκεί που σκέφτεσαι ότι ok κάτι ψιλοσυμμαζεύεις (και ψιλοπληρώνεις βεβαίως, βεβαίως)...
Ε, τότε είναι που έρχεται και δεύτερο κύμα...
Αναθέματος!
Και δε σου μένει άλλο, παρά να περιμένεις το τσουνάμι της γκαντεμιάς σου να ξεσπάσει να τελειώνουμε...!
Και τα πληρώνεις στο τέλος μωρέ...
Όλα μαζί.
Καλή Κυριακή!
Καλή ήταν η πρόφαση με τις γιορτές, αλλά αυτές μας άφησαν χρόνους και παρέμειναν τα ευκόλως εννοούμενα που παραλείπονται...
Θεωρητικά πάντα...
Πρακτικά κατσικώθηκαν για τα καλά.
Διότι μόνο εννοούμενα δεν είναι και δεν παραλείπονται...
Μόνο παραβλέπονται.
Και κάπου εδώ αρχίζει το κλάμα.
Κι ενώ ήξερα από την αρχή και με απόλυτη σιγουριά για το που θα κατέληγε το θέμα, πρωτοστατούσα στην κατανάλωση παντός είδους βρισκόμενο σε κοντινή μου ακτίνα.
Εκτός των επίπλων.
Αυτά σώθηκαν μέχρι στιγμής!
Ευτυχώς που "έκανα κράτει" που λέει κι η μάνα μου.
Κι αναρωτιέμαι...
Πως να κοπεί μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις?
Πως θα πεις "Ύπαγε οπίσω μου" σταυρώνοντας τα δάχτυλα σ΄έναν πειρασμό που σε σέρνει κυριολεκτικά από τη μύτη, όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο βρώμικο δυο τετράγωνα πιο κάτω και στη μαύρη γλυκιά Θεά που σπινθηρίζει και πάει με όλα?
Με τι καρδιά και οποία ψυχή να απαρνηθείς το τυροπιτοσφολιατοκρουασανοειδές, που σκάει από το πουθενά το πρωί πάνω στο γραφείο ζεστό - ζεστό και σου φεύγει το πληκτρολόγιο απο το χέρι?
Και πόσα άραγε λαχταριστά κολοκυθάκια με τη ρίγανη πρέπει να απολαύσεις για μεσημεριανό?
[.....]
Και μιας κι αρχές χρόνου αρχίζουν τα μεγαλεπήβολα πλάνα για παντός είδους αλλαγές και μπλα, μπλα, μπλα, είπα κι εγώ να κάνω μερικά.
Και βλέπουμε...
Τουλάχιστον αυτά είναι στα δικά μου χέρια.
Καλημέρα!
Περιμένεις τις γιορτές με μια διάθεση...
Αλλαγής!?!?...
Στολίζεις, μαγειρεύεις, τρως τον Άμπακο, πίνεις το Βόσπορο και σκέφτεσαι με φρύδι σηκωμένο κουνώντας το κεφάλι...
"Ωραία η λάμψη..."
"Ωραία τα πολύχρωμα στολιδάκια..."
"Καλά και τα μελομακάρονα..."
Αλλά μάλλον αν δεν είσαι παιδί μικρό, τόσο όσο όλοι και όλα σου φαίνονται θαυμάσια και συναρπαστικά...
Κάνει μπαμ η σαπουνόφουσκα και έχει και πολύ γερό κρότο.
Κι απομένεις αγκαλιά με την πραγματικότητα, που διόλου δεν άλλαξε ούτε για μια ρημάδα στιγμή τελικά...
Αλλά δε σου φταίει κανείς...
Φταις εσύ που νόμιζες ότι θα ζούσες τη "Μαγεία" και που κάπου ευχήθηκες να κρατήσει κιόλας...
Τα "κεφάλια μέσα" λοιπόν και άλλη φορά τα "νομίσματα" στην τράπεζα...!
Στο φινάλε και τι θα μπορούσε να αλλάξει απ΄τη μια στιγμή στην άλλη...?
Μόνο ο χρόνος!
Τίποτε άλλο.
Καλή χρονιά!
Ελήφθη με e mail από πολύ καλή φίλη και μέρες που μας έλαχε να περνάμε, ας το ρίξουμε λίγο στην τρελή μπας και ξελαμπικάρει λίγο το "κατακαημένο"...!
ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
Η επόμενη ζωή μου
Από τον Γούντι Άλλεν
Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός. - 'Έτσι το γλιτώνεις αυτό.
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στην δουλειά.
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι 'ατακτούλης'. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.
Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι. Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπά με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και - Νάτο !!
Τελειώνεις σαν ένας οργασμός!
Καλό Π/Σ/Κ!
